Mostra de obras seleccionadas do escultor Francisco Asorey ata o 30 de outubro en Santiago

08.09.2011 

SANTIAGO. EP

San Francisco de Asís (procedente do Museo de Lugo)

A Fundación Gonzalo Torrente Ballester acollerá unha exposición de 14 obras seleccionadas do escultor cambadés Francisco Asorey, en conmemoración do 50 aniversario do seu falecemento, o pasado 2 de xullo. A mostra estará aberta ó público na sede compostelá da fundación desde este venres ata o 30 de outubro. 
 O comisario da mostra, Miguel Fernández-Cid, sinalou no acto de presentación da mesma, celebrado este xoves, que a exposición contará con algunhas "pezas esenciais" datadas nos anos 20 e principios dos 30, claves para comprender a obra deste escultor. Neste acto tamén estivo presente un dos fillos do artista, José Asorey. 
 O comisario informou que a mostra "busca promover o interese do espectador pola figura de Asorey" a través dunha exposición "pequena, pero na que as obras contan cunha enorme importancia pola súa calidade e simbolismo". 
 Fernández-Cid afirmou que Asorey é un artista "extremadamente mal coñecido" por parte do gran público, que "identifica as súas obras, pero non as relaciona con quen está detrás delas". Por iso, incidiu en que esta mostra pretende configurarse como a antesala dunha gran exposición acerca da figura do escultor, "que sen dúbida debe celebrarse en Galicia". 
 Así mesmo, Fernández-Cid valorou que en época de crise, "está ben" que estas exposicións impliquen un compromiso de restauración do patrimonio por parte das entidades. "Non debe ser un simple movemento de pezas dun lado a outro, senón que deben implicar unha actualización da importancia das pezas expostas", engadiu o comisario.

Amor Ruibal

Ángel María José Amor Ruibal naceu en Porráns (Barro, Pontevedra) o 11 de marzo de 1869 no seo dunha familia acomodada, e faleceu o 4 de novembro de 1930. Foi un destacado intelectual galego, de enorme erudición, cunha monumental obra en campos como a teoloxía, a lingüística, a filosofía ou a historia. Considérase o máis importante pensador católico da primeira metade do século XX e a súa obra aínda se considera vixente na actualidade.

Os seus estudos comezaron en Herbón e despois continuou no Seminario de Santiago. O exame de grao para o título de Doutor en Teoloxía acadouno co tema ‘Deus é inmenso e eterno’. Sendo sacerdote estudou na Universidade Gregoriana de Roma (1895-1896). En 1902 conseguiu ser nomeado cóengo de Santiago. Nunca aceptou ser nomeado bispo, preferindo adicarse ao seu labor de profesor de Teoloxía e Dereito canónico da Universidade Pontificia de Santiago.

Era políglota, manexando tanto linguas bíblicas e antigas –sánscrito, hebreo, grego, árabe, latín, siríaco, persa e copto- como modernas –galego, español, italiano, francés, inglés, alemán, etc.-. O seu prestixio fixo que fose consultado sobre os máis variados temas por párrocos, cardeais, xornalistas ou institucións españolas e europeas, e a súa obra foi traducida a moitas linguas, pero sempre mantivo a súa independencia dentro das correntes de pensamento da época. Entre os seus campos de investigación destaca a lingua galega da que afirmaba que ‘tiña aptitudes para todos os xéneros de forma literaria’. Deixou sen rematar un estudo científico do galego cun dicionario etimolóxico.

O colexio de Barro e numerosas rúas de cidades e vilas galegas levan o seu nome.

Placa na casa natal de Ángel Amor Ruibal en Porráns (Barro), co seguinte texto:

El muy ilustre señor
D. Ángel Amor Ruibal
canónigo doctoral, provisor y vicario
general del arzobispado de Santiago
modelo de sabiduría y humildad.
Homenaje de la Diputación Provincial de
Pontevedra al publicista de autoridad
internacional en filosofía, dogmática,
filología y cánones.
Nació en esta casa el 11 de marzo de 1859.
Murió en Compostela el 4 de noviembre de 1930.
3 de abril de 1951.

Fontes:
http://portal.civila.com/rgjimenez/angel-amor-ruibal
http://gl.wikipedia.org/wiki/%C3%81ngel_Amor_Ruibal

San Xoán 2011: todo un éxito!!!

A celebración do San Xoán foi todo un reto para nova Xunta Directiva. Sabiamos que era un acontecemento crucial na nosa presentación ante a veciñanza. Cremos que foi un éxito, polo que hai que felicitar, sobre todo, á Comisión de Festas constituída dentro da Directiva. Desde aquí tamén queremos dar as grazas aos músicos que contribuíron a crear un ambiente máxico, ás persoas que nos axudaron no traballo e, en xeral, a todas e todos os que viñeron a compartir esa noite con nós. Así dá gusto traballar.
Aquí vos deixo algunhas das poucas fotos que puidemos tirar. Non había tempo nin para iso. Boas vacacións para quen teña a sorte de poder desfrutalas.

Visita á zona vella e á Catedral

O 28 de maio, sábado pola tarde, un grupo de veciños e veciñas do barrio tivemos a sorte de gozar cunha visita guiada polo Santiago histórico, grazas a nosa compañeira Marisol, guía oficial da fermosa Compostela. Primeiro visitamos as esculturas de Pepe Ruíz no Local Sociocultural e desde aí saímos camiñando cara a améndoa que conforma o pasado de pedra da nosa cidade.

Foi toda unha lección de historia, arte, urbanismo e patrimonio. Desde o Ensanche á Porta da Mámoa, desde Santa María Salomé á Quintana, e desde a San Martiño Pinario ata Praterías. Todos aprendemos moito porque, ainda que pareza imposible, a nosa amable, paciente e apaixoada guía si que sabe todo sobre o enorme patrimonio da nosa cidade. Grazas por compartilo con nós, e agardamos impacientes unha nova visita.

A obra poética de Álvaro Cunqueiro

O Consello da Cultura Galega organiza un faladoiro sobre A obra poética de Álvaro Cunqueiro, no que participarán Henrique Monteagudo, X. M. Salgado, Manuel Forcadela e Teresa López.

O acto terá lugar o 16 de xuño ás 19 horas no Salón de actos do Consello da Cultura Galega (Pazo de Raxoi, 2º andar).

Máis información sobre o Ano Cunqueiro

Os adeuses, fotos de Alberto Martí

O Museo do Pobo Galego expón, ata o 26 de xuño, a obra fotográfica de Alberto Martí Villardefrancos. O título da exposición, Os Adeuses, alude ao tema das fotografías: a emigración.

A mostra, organizada polo Consello da Cultura Galega e o Centro Galego de Artes e Imaxe (CGAI), componse de 73 fotografías en branco e negro que reflicten o éxodo galego cara América entre os anos 1957 e 1963, desde os portos de Coruña e Vigo. A exposició distribúese en tres áreas (A Ida, A Volta, e o Buque Santa María) con imaxes protagonizadas por xente anónima e polas súas experiencias arredor do embarque ou desembarque dos buques que os levaban cara a América.

Alberto Martí Villardefrancos naceu na Coruña en 1922 e aínda segue en activo, ordenando e clasificando o seu arquivo, que pode chegar a un millón de negativos. Recibiu varios premios nacionais e internacionais e a súa inquedanza fotográfica traspasou as fotos para cubrir noticias, reportaxes de vodas, reportaxes sociais... Entre estes traballos destaca a súa serie sobre a emigración.

Horario: de martes a sábado (10-14 horas // 16-20 horas); domingos e festivos (11-14 horas); luns pechado.

Tarifas do Museo: Ordinaria (3 €); Maiores de 65 anos e estudantes maiores de 16 anos (1 €); Socios, estudantes menores de 16 anos e traballadores no paro (gratuíta); Grupos a partir de 8 persoas (2 €)

Visita ás exposicións temporais, como a de Alberto Martí: gratuíta

Que ves cando me ves?

A Casa das Asociacións de Santiago abre hoxe unha exposición sobre os roles das mulleres a través da ollada de 18 artistas galegas

MARÉ . SANTIAGO

A Casa das Asociacións de Compostela acolle hoxe a inauguración da mostra Que ves cando me ves? que pretende abrir unha porta á "reflexión cidadá cuestionando ata que punto a total igualdade deixa de ser unha utopía, un espellismo" que 18 creadoras galegas contemporáneas tratan de fixar.

Nestas reflexións acerca do rol que xoga a muller traballadora no século XXI, sitúanse obras coma a de Tania Pérez Arribas, que xoga coa indumentaria para propor una analoxía discursiva entre xéneros. Partindo da vestimenta e da opresión que vincula este termo ao xénero feminino dende unha perspectiva historicista, Montse Rego, propón unha invitación mordaz á empatía entre homes e mulleres. Beatriz Suárez Saá e Sheila Pazos amósannos dúas visións da violencia e o maltratamento mentres que e a obra de Basilisa Fiestras remite a arquetipos da mitoloxía clásica.

Paula Cabaleiro representa unha reflexión acerca do tratamento da imaxe feminina e papel que desenvolve a muller na sociedade e nos medios de comunicación. Esta razoamento acerca da imaxe da muller está latente na obra escultórica de Xedes Peón, que nos amosa un corpo feminino fragmentado. A asimétrica concepción da maternidade e a paternidade, mestúrase na obra de María Move, que vincula a maternidade coa orixe na natureza. Carmen Hermo reflexiona sobre as dificultades de compatibilizar as condicións de artista e nai. A condición feminina e a de artista no mercado galego da arte artella o discurso de Renata Otero. A invisibilidade dende a que loita é un punto de encontro coa obra de Paz Vicente. Nanda Cabaleiro traballa a realidade desigual entre culturas, a través das tatuaxes de Henna con filigranas islámicas sobre pel feminina e o texto.

A muller emigrante protagoniza a obra de Silvia Capelo, que xorde da súa propia familia. A analoxía histórica que se debuxou entre a figura feminina e as "artes menores", é manipulada pola fotografía de Laura Piñeiro que converte os obxetos cotiáns das artes domésticas, como a costura, en armas de guerra, de loita. Outras artistas como Maria Meijide ou Magatzem 909 MC desenvolven discursos en torno á ambigüidade ou á transexualidade. María Chenut elabora unha mensaxe en favor dos proxectos que foron frustrados, abortados pola condición feminina das súas promotoras, mentres que Carmen Cabaneiro alude á razón como gaiola da utopía.